Το παρακάτω κείμενο διαβάστηκε στις 25 Οκτωβρίου 2017 στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Κοιμησεως Θεοτόκου Ηλιουπόλεως.
Η λέξη «ενορία»
είναι παράγωγο του ουσιαστικού της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας «ενόριος» που
σημαίνει, εκείνος που βρίσκεται εντός των ορίων. Στην ενορία οι πιστοί, από
μικρή ηλικία, κοινωνικοποιούνται μέσα από τις λατρευτικές συνάξεις και τις λοιπές
δραστηριότητές της. Συχνά, στις ενοριακές κοινότητες οι άνθρωποι δημιουργούν
πνευματικούς δεσμούς και φιλίες μεταξύ τους. Κάποιοι εκ των ενοριτών μπορεί να είναι
Άτομα με Αναπηρία. Η Αναπηρία χωρίζεται σε κατηγορίες. Ενδεικτικά αναφέρω στις
εξής, την κινητική, τη νοητική, τα διάφορα σύνδρομα και τις σύνθετες Αναπηρίες.
Η πνευματική καλλιέργεια και το μορφωτικό επίπεδο των εκκλησιαζομένων καθορίζουν τη συμπεριφορά τους προς τα
πρόσωπα με Αναπηρία. Ας δούμε πρώτα τους συνανθρώπους μας που έχουν θετική
στάση προς αυτά. Στους Ναούς πολλοί πιστοί κοιτούν τους αδελφούς τους με Αναπηρία
με αγάπη και θαυμασμό. Τους πλησιάζουν με σεβασμό και προσπαθούν να τους γνωρίσουν
καλύτερα. Με αυτόν τον τρόπο αναπτύσσονται μεταξύ τους φιλικές σχέσεις. Οι Χριστιανοί
στις εκκλησίες παραχωρούν τις θέσεις τους στα Άτομα με Αναπηρία ή στους
συνοδούς τους για να καθίσουν. Στους Ναούς που δεν υπάρχει πρόσβαση (ράμπες) οι
πιστοί βοηθούν τα πρόσωπα με κινητικές Αναπηρίες να ανέβουν τις σκάλες.
Στη συνέχεια θα αναφερθούμε στην
αρνητική στάση των Χριστιανών απέναντι στα πρόσωπα με Αναπηρία. Μερικοί
εκκλησιαζόμενοι αδιαφορούν για την ύπαρξη Ατόμων με Αναπηρία στις συνάξεις των
ενοριών τους. Άλλοι αδελφοί μας τους
κοιτούν με οίκτο και ευχαριστούν τον Θεό που δεν είναι στη θέση τους. Κάποιοι
τους εύχονται «ο Θεός να σε κάνει καλά». Θα πω κάτι που μπορεί να σας φανεί παράξενο,
ορισμένοι δίνουν στα Άτομα με Αναπηρία ελεημοσύνη. Μέχρι το 1980 τα Α.με.Α δεν έπαιρναν
Αναπηρικά επιδόματα από την Πολιτεία και αναγκάζονταν να επαιτούν. Αυτές οι
συμπεριφορές στεναχωρούν και νευριάζουν τα πρόσωπα με Αναπηρία. Κακές
συμπεριφορές παρατηρούνται και από κάποιους κληρικούς και αυτό το λέω με πολύ σεβασμό
προς την Ιεροσύνη. Για αυτό θα προτείναμε να συσταθεί ένας κλάδος στην Ποιμαντική
με την ονομασία, Ποιμαντική της Αναπηρίας. Δεν μπορούμε να δεχθούμε ότι τα
πρόσωπα αυτά εντάσσονται στην Ποιμαντική των Ασθενών, η Αναπηρία δεν είναι Ασθένεια.
Κλείνοντας την εισήγησή μας θα θέλαμε
να υπογραμμίσουμε τα εξής. Ο όρος Άτομα με Ειδικές Ανάγκες ή Ικανότητες είναι
λανθασμένος. Ο σωστός όρος είναι, πρόσωπα με Αναπηρία. Μη μας φοβίζει η λέξη Αναπηρία.
Κατά τη Δογματική Θεολογία της Ορθοδόξου Εκκλησίας, ο όρος Άτομο είναι
αδόκιμος. Ο κάθε άνθρωπος είναι δημιούργημα του Θεού. Ξεχωριστό και ανεπανάληπτο
πρόσωπο. Οι κακές συμπεριφορές προς τα πρόσωπα με Αναπηρία απορρέουν από την έλλειψη
παιδείας και τη λανθασμένη αντίληψη των ανθρώπων. Η παιδεία του ανθρώπου διαμορφώνεται
μέσα από την Οικογένεια, το Σχολείο και την Εκκλησία (Κατήχηση). Η Εκκλησία μας
μπορεί και πρέπει να συμβάλλει καθοριστικά στην αλλαγή της νοοτροπίας μας πάνω
στο θέμα της Αναπηρίας.